Zelden genoot een rapper zonder debuutalbum, laat staan een blanke rapper zonder debuut, zoveel populariteit als Mac Miller. De trots van Pittsburgh vergaarde met uitzonderlijk succesvolle mixtapes als K.I.D.S. (Kickin Incredibly Dope Shit) enBest Day Ever een immense fanbase, die als vanzelfsprekend ook veel blanke jeugd bevat. Een groot pluspunt voor Miller is dat hij geregeld van zich laat horen. Zo verscheen dit jaar naast laatst genoemde mixtape ook een EP, getiteld On and On and Beyond,en de pre-album tape I Love Life, Thank You. Hij heeft er hard voor moeten werken, maar eindelijk is daar dan dat hoog geanticipeerde debuut: Blue Side Park. Onthoud tijdens het lezen van deze review telkens weer dat Miller pas negentien is, nu al zoveel heeft bereikt en er nog een hele carrière voor hem ligt.

Ongekend succesvol
Onder Rostrum Records verscheen vorige week het album, na een week eerder nog eens extra gepromoot te zijn door de release van tweede single “Party on Fifth Ave.”. Even ter illustratie: de video van leadsingle “Frick Park Market” werd maar liefst 10 miljoen keer bekeken op YouTube; kort na release van Blue Slide Park was de helft van het aantal tracks te vinden in de Amerikaanse iTunes top 100; en er wordt voorspelt dat het album met meer dan 100.000 copies sold op 1 zal charten in de Billboard 200.

Verschillende sounds
Dat is niet niks natuurlijk. Iets waar onder andere Wale en Wiz Khalifa dit jaar niet in slaagden, al ligt dat soms ook aan de concurrentie natuurlijk. Voor wie niet bekend is met Millers sound: hij is als een soort blanke ‘Wiz Khalifa’, die weinig inhoud legt in zijn raps en het vooral moet hebben van zijn flow. Wat gaandeweg de plaat opvalt is dat Blue Slide Park verschillende sounds kent, soms zelfs rockgeïnspireerd klinkt, en dan weer heel erg ‘Rostrum’.

Om maar meteen te zeggen waar het op staat: Mac Miller is niet de beste rapper die hip hop ooit gekend heeft, maar hij is wel in staat verschillende ‘moods’ te creëren bij zijn publiek en laten we hem niet onderwaarderen: hij beschikt zeker over raptalent. Zo maken we kennis met zijn vaardigheid voor storytelling op “Diamonds & Gold”. Op dit gebied zou hij natuurlijk compleet weggevaagd worden door bijvoorbeeld Kendrick Lamar, maar hij doet het wel even op zijn eigen album en dat verdient respect. Ook durft Miller zich kwetsbaar op te stellen op “Missed Calls”, iets waar veel rappers een voorbeeld aan kunnen nemen.

Flow in overvloed
Maar natuurlijk is die heerlijke flow waar je Miller van kent ook present. Per slot van rekening is Mac pas negentien. Niet heel gek dat hij dan niet rapt over sociaal maatschappelijke thema’s als Lamar of abortus zoals Cole, maar over feesten en roken. Titeltrack “Blue Slide Park”, dat is overigens een park in Pittsburgh vlakbij de plaats waar Miller naar high school ging, brengt ons lekker in de mood. Vergelijk die maar als het indrinken bij je maten, voor je op “Smile Back” of “Party on Fifth Ave.” naar de club gaat. Absoluut hoogtepunt van zijn flowtracks is “Man in the Hat”; ik verheug me erop zijn performance daarvan ooit live mee te maken als hij weer eens in Nederland is.

Ruimte voor geëxperimenteer
Het bekende is genoeg vertegenwoordigd op Blue Slide Park. Toch is er ook ruimte voor het onbekende. Zo experimenteert Miller graag met rockachtige instrumentals, bijvoorbeeld op het bruisende “Up All Night”. Experimentele missers zijn er echter ook: afsluiter “One Last Thing”, een van de weinige tracks die niet door I.D. Labs is geproduceerd, is veel te donker voor het album en past niet in het totaalplaatje.

Over het algemeen zijn er genoeg momenten op de plaat, die de luisteraar vasthouden, maar tegelijkertijd ook tracks die wat saai en ongeïnspireerd aandoen, zoals “My Team” en “Loitering”. Bewijst dit dat Miller nog niet in staat is het een heel album lang interessant te houden? Misschien wel, er moet immers toch ook ruimte voor groei zijn.

Op Blue Slide Park horen we Miller overwegend zoals we hem kennen van zijn mixtapes. Een rapper die een flow teweeg kan brengen, die nog speels is en niet aan ‘morgen’ denkt. Dat houdt ook in dat zijn debuutalbum niet in staat is hem definitief te vestigen in de game. Miller moet blijven groeien om het interessant te houden. Gelukkig bewijst hij al op deze plaat te beschikken over de wil om dit ook daadwerkelijk te doen, door wat te experimenteren met rock, andere thema’s te kiezen voor zijn tracks en een enkele keer een geheel andere sound te laten horen. Mocht Mac Miller slagen in bovengenoemde taak, zou hij zich zomaar eens kunnen ontpoppen tot een van de big fish van de toekomst.

Tracklist
01. English Lane ***
02. Blue Slide Park ****
03. Party on Fifth Ave. ****
04. PA Nights **
05. Frick Park Market *****
06. Smile Back ****
07. Under the Weather ***
08. Of the Soul ***
09. My Team *
10. Up All Night *****
11. Loitering *
12. Hole in My Pocket -
13. Diamonds & Gold ****
14. Missed Calls *****
15. Man in the Hat *****
16. One Last Thing **

Totale score: 3,4/5